Algemeen

Hennie Hovius: “Het was hartstikke leuk om te doen”

Verspreidingsburo Hovius draagt stokje over aan Aalderink VOF

VROOMSHOOP - Verspreidingsburo Hovius draagt na 22 jaar het stokje over aan Aalderink VOF uit Langeveen. Hennie (64) en Gerrit (69) vinden het mooi geweest. Voor het echtpaar begon het met de Vroomshoper, de Den Hammer en de Sallander, terwijl later ook De Week van Twenterand en De Toren volgden.

“We zijn in 1998 begonnen met één krant en dat vonden we eigenlijk al heel veel werk. Toen moesten we zorgen dat de kranten één keer per week rondgebracht werden. Mijn man werkte toen nog in het verzorgingstehuis als klusjesman en deed het erbij naast. Na enkele jaren werd het geleidelijk aan steeds serieuzer en kregen we steeds meer folders en kranten erbij”, blikt Hennie Hovius terug. “In 2002 kregen we ook de Koerier en de ochtendkrant erbij. Daarna volgden De Week van Twenterand en De Toren en zo zijn we er eigenlijk helemaal ingerold. Daar konden we van leven en zo werden we een verspreidingsbureau.” 

Pittig begin
Hennie vond de eerste jaren best wel pittig. “Je werkte natuurlijk dag en nacht met al die kranten, dat was zwaar. Maar het was hartstikke leuk om te doen”, zegt Hennie, die ook veel kantoorwerk moest doen. “Dat was heel erg pittig, vooral de klachten die je kreeg en om steeds nieuwe bezorgers te vinden. Ik was er altijd druk mee. Dat was mijn leven. Als er een klacht binnenkwam, wilde ik dat direct oplossen, eerder kreeg ik het niet uit mijn hoofd.” 

Verspreidingsburo Hovius was echter niet alleen Hennie, ook Gerrit had een belangrijke taak binnen het bedrijf. “Hij bezorgde, reed alles uit en was daar dan ook heel erg druk mee. Hij begon nog wel met een ingebouwde navigatie, maar nadat hij eenmaal de route had gereden, wist Gerrit het allemaal uit het hoofd.”

Aalderink VOF neemt taken over
Aalderink en Hovius hadden altijd al goede contacten met elkaar en daardoor konden Hennie en Gerrit het stokje gemakkelijk overdragen. “We hadden het al langer in ons hoofd om te stoppen met de huis-aan-huiskranten. Ik belde Gerard Aalderink en zei: ‘Gerard, we moeten elkaar spreken’. Later kreeg ik een telefoontje of het niks ernstigs was. Ik legde hem toen uit dat ik het hem het niet telefonisch wilde vragen, daarom had ik gevraagd of hij langs wilde komen.”

“Ik legde het verhaal uit en toen kon Aalderink laten weten of hij het wilde overnemen van ons. We hadden altijd al de afspraak dat bij ziekte of iets dergelijks het overgenomen zou worden door Aalderink en andersom precies hetzelfde. We wilden elkaar altijd voorthelpen. Die afspraak moesten we ook maken, omdat onze kinderen het absoluut niet over wilden nemen. Ze hadden allemaal drukke banen en konden niet bijspringen als wij het niet meer zouden kunnen of willen. Uiteindelijk is alles overgedragen, alle bezorgers, onze klanten van de folders en alle andere lijntjes.”

Rust
Vanaf het moment van stoppen, heeft Hovius een stuk meer rust, een fijn gevoel volgens Hennie. “Dat bevalt me prima. De eerste paar weken waren echt wel wennen, ineens zoveel rust. We kregen altijd veel telefoontjes en opeens kregen we dat niet meer. We moesten altijd alert blijven, maar dat hoeft nu niet meer. We hebben geen stress meer.  We zijn nu echt aan het genieten. ‘s Nachts even werken en daarna naar huis en weer naar bed. Naarmate we ouder werden, was toch wel te merken dat we geen vijftig jaar meer waren.” 

Sollicitatiegesprek
Hennie kijkt met een goed gevoel terug op haar tijd met de bezorgers. Ze heeft een reden, waardoor het volgens haar zo goed ging. “Ik had altijd een sollicitatiegesprek met de bezorgers en dan liet ik ook één van de ouders meekomen”, legt Hennie uit, die nooit een open wijk had. “Ik was op dat moment dan heel duidelijk met de verwachtingen die we hadden van de bezorgers. Ook maakten we een groepsapp met de bezorgers en één van de ouders. Zo hadden we dubbele controle en verzaakten de bezorgers nooit.”

“We hadden zelfs een bezorger die ons belde om te zeggen dat zij wilde stoppen. Toen zei ik: ‘Nou, ik zal je eens een geheim vertellen, wij zijn ook van plan om er mee te stoppen’. Toen zei ze dat zij ook wilde blijven totdat wij ermee stopten. Uiteindelijk konden we ‘een deal’ sluiten met Aalderink en kregen we van die bezorgster zelfs nog een bos bloemen en chocola”, lacht Hennie.