Algemeen

“Kinderen zijn bijzonder: puur, onbevangen en oprecht”

Anneke Prijs: na bijna 60 jaar niet meer naar school

KLOOSTERHAAR - Als Anneke Mulder werd de jeugd in Vroomshoop doorgebracht. Door haar huwelijk met Bert Prijs werd Kloosterhaar haar domicilie. Anneke Prijs-Mulder (nu 63), moeder van twee kinderen, neemt op donderdag 2 juli afscheid van haar leerlingen en haar collega’s van de openbare Cantecleerschool in Kloosterhaar, waaraan ze vanaf 1991 verbonden is.

Bijna 60 jaar op een of andere wijze aan school verbonden, een hele tijd.

“Zeg dat wel. Ik begon destijds als leerling aan de openbare Koningin Julianaschool in Vroomshoop. Meester Mens was de hoofdmeester en zijn aanpak sprak me aan. ‘Meester’ Mens was rechtvaardig en sociaal en dwong veel respect af. Gaf met hart en ziel onderwijs en bracht ons waarden en normen bij. Was ook betrokken bij al zijn leerlingen. Dat niet alleen op cognitief gebied, maar ook maatschappelijk en sociaal naar leerlingen en hun ouders toe. Een van zijn uitspraken vergeet ik nooit: “De school is er voor het kind en niet andersom”. Dat heeft mij altijd geïnspireerd. Eigenlijk logisch dat ik na de HAVO aan Jan van Arkel in Hardenberg met overtuiging koos voor mijn grote passie: het onderwijs. Ik beleefde dat als een droom, die uitkwam.”

Dan moet je het vak nog leren..

“Zeker weten en dat deed ik aan de Pedagogische Academie in Almelo, waar ik in 1977 afgestudeerd ben. Daar had ik weer zo’n inspirator, in dit geval docent Pedagogiek de heer Wassink. Dat was een echte onderwijsman, iemand van de werkvloer. Hij gaf onder meer college over leerpsychologie, leer theorieën en onderwijs vanuit het intrigerende boek “Sovjet psychologen aan het woord” van Prof. Dr. Carel van Parreren en Dr. Jacques Carpay. Dat leidde ertoe dat mijn afstudeerproject zich daarop richtte en deed dat ook op de theorie van Piotr Gal’perins betreffende de vorming van mentale handelingen.”

Komt weer in de buurt van hart en ziel van meester Mens. Direct daarna je passie waarmaken?

“Nou, even leek het een andere richting op te gaan. Na mijn mondelinge examen Pedagogiek werd ik door examinator en onderwijsdeskundige J.H. Kooreman in zijn hoedanigheid van ontwikkelaar van de leesmethode Letterstad gevraagd om zijn onderwijsgroep te komen versterken. Voelde mij vereerd, maar heb zijn uitnodiging niet aangenomen. Ik koos bewust voor de onderwijspraktijk. Met een 10 op mijn examen en de Akte van bekwaamheid als volledig bevoegde onderwijzeres kon ik aan de slag, eindelijk! In 1977 ben ik direct gaan werken aan de openbare lagere school Joost van den Bogert in Oldenzaal.”

Hoe waren die eerste ervaringen als onderwijzers in het onderwijs?

“Aan de Joost van den Bogert heb ik met veel plezier gewerkt. Het was een fijne vooruitstrevende school met een hecht onderwijsteam. Ik kon daar mijn idealen waarmaken en dat doet me denken aan een Bijbeltekst uit Romeinen 12 vers 7 en 8, die me altijd aangesproken heeft. “Hebben we de gave hulp te verlenen of onderwijs te geven, dan moeten we dat doen. Als we anderen kunnen aanmoedigen, moeten we ze aanmoedigen. Wie leiding geeft, moet zich inspannen. Wie anderen helpt, moet het opgewekt doen.” Dat voelde als een opdracht en een motivatie tegelijk.”

Daarna werken in je eigen woonplaats Kloosterhaar.

“Ja, dat was een heel bijzondere en ook geweldige tijd. Ik heb dat nu 29 jaar gedaan. Aan alle groepen van de openbare basisschool Cantecleer heb ik les gegeven. De laatste jaren was ik met name in de bovenbouw actief. Heel veel kinderen uit Kloosterhaar heb ik wat bij mogen brengen. Kinderen zijn eigenlijk heel bijzondere mensen: puur, onbevangen en oprecht.”

“Ik had het genoegen en het voorrecht om met dit unieke levend materiaal te mogen werken. Het is en blijft een prachtig vak. Naast het vertellen van de verhalen ga ik de kinderen enorm missen. Altijd heb ik getracht om een goede en vertrouwde band met de kinderen op te bouwen. Ook heb ik geprobeerd mijn lessen altijd interessant te maken. Je moet ook meebewegen in het onderwijs. We gingen van schoolbord, krijt, pen, schrift en boeken, stencilmachine, kopieerapparaat naar het digibord, de laptop, livestreamen en onderwijs op afstand, zoals in de afgelopen coronatijd. Met hart en ziel heb ik altijd mijn werk gedaan. Ik hoop dat ik voor enkele kinderen het verschil heb kunnen maken. C.W. Buehner bracht dat eens treffend onder woorden: “They may forget what you said, but they never will forget how you made them feel”. Ja, zo voelde ik dat ook altijd.”

En nu? In een zwart gat vallen, een onwennige tijd of juist genieten van de vrijheid?

“Ik zal me beslist niet gaan vervelen. Dromen gaan nooit met pensioen. Ik hou van literatuur, poëzie, kunst en muziek. Veel ongelezen boeken liggen nog op mij te wachten. Mijn gitaarspel wil ik weer oppakken. Ook ben ik van plan om voor mijn kinderen mijn jeugdherinneringen op papier te zetten. Er zijn tot nu toe twee zaken in mijn agenda omcirkeld. Dat is een heerlijk weekend op Ameland en een reünie met de klas van de Pedagogische Academie. Velen heb ik 40 jaar niet gezien, lijkt me erg leuk. Dan ben ik aan het eind van mijn onderwijscarrière weer even terug bij het begin. Verder zie ik wel wat er op mijn en ons pad komt. Na 60 jaar naar school gaan als leerling, student en leerkracht is het mooi geweest. En inderdaad: het was mooi en ook dankbaar werk, waarop ik met dankbaarheid en veel plezier terugkijk.”

Reacties

juf Anneke .esmee zat bij jou in de klas groep 3 20017.ze vond het altijd gezellig bij jou in de klas.geniet van je pensioen .geniet van je hobby ,Kimberly heb je ook in de klas gehad groep 6/7 

groetjes van Ronnie en miranda

kimberly en esmee

Lieve Anneke,

Geniet van je welverdiende pensioen! 
Ik denk terug aan een heel fijne samenwerking!

Groetjes Sandra

Uw reactie